XIX Spotkanie Krótkofalowców Królewskie Źródła

Czerwona kurtka, którą widać z drugiego końca polany

Adama trudno przeoczyć: czerwona kurtka, spodnie moro, ciepła czapka i uśmiech kogoś, kto właśnie skończył tydzień przy mikrofonie. Bo skończył — akcja „Szalone Lata 90-00” zamknęła się 31 października wieczorem, a ostatnie z jego 1226 łączności jest w logu z godziny 19:17 UTC. Tydzień później stał już przy ognisku w Puszczy Kozienickiej.

Najmocniej wypadła wiosenna „Syrena”: trzynaście stacji SES, dziesięć dni, a na szczycie rankingu operatorów — SP5RZL, z przewagą prawie ośmiuset łączności nad drugim miejscem. Kto choć raz wołał CQ w pile-upie, wie, ile to kosztuje gardła, kawy i cierpliwości.

A żeby nie było, że tylko nadaje: w akcji „100-lecie Polskiego Radia” Adam był po drugiej stronie, jako łowca — i też skończył na pierwszym miejscu. Jeśli usłyszycie SP5RZL na paśmie, odpowiedzcie. Trafi do logu, zanim zdążycie powtórzyć znak.

Spotkanie, które ma swoje miejsce w kalendarzu

„Królewskie Źródła” to jesienne spotkanie krótkofalowców w Puszczy Kozienickiej, w tym roku już dziewiętnaste. Zwołuje je dwóch gospodarzy: Piotr SQ5EF i Mariusz SQ7HGN; pomysł spotkań organizatorzy przypisują koledze Pawłowi SQ5LTL. Zapisy przez stronę nie są obowiązkowe, ale lista zgłoszeń urosła do 133 znaków — rok temu było ich 96. Kto miał kampera, mógł przyjechać już w piątek wieczorem.

Środek wydarzenia to duża drewniana wiata na skraju polany — według Nadleśnictwa Kozienice mieści około stu osób — i kamienne palenisko z rusztem zawieszonym na łańcuchach. Przy stołach krążyły radia ręczne, kubki z kawą i rozmowy, które na przemienniku musiałyby się zmieścić w timeoucie. Tu nie musiały. Nad jednym ze stołów wisiał baner konstruktora anten GXP Antennas (sp7gxp.pl).

Marian SQ4MN na linii polowej

Przy jednym ze stołów Piotr SP5MOR rozłożył telefony polowe — sprzęt, który nie potrzebuje przemiennika, zasięgu ani internetu: aparat, słuchawka na spiralnym kablu i przewód do drugiego końca linii. Pierwszy do testów zgłosił się Marian SQ4MN. Na zdjęciu obok właśnie sprawdza połączenie, kawę odstawił na ławkę i, sądząc po minie, słyszy drugą stronę bardzo dobrze.

Marian to były informatyk i programista, a od lat znakomity konstruktor anten. Jego dwupasmowa antena na 2 m i 70 cm z dipolem zamkniętym z miedzianej rurki i siedemdziesiątka z dodatkową podporą mają na tej stronie osobne wpisy. Programista ma nawyk sprawdzania wszystkiego w praktyce, a telefon polowy to najprostsza linia testowa, jaka istnieje. Marian był w swoim żywiole.

Jak działają te aparaty, skąd się wzięły i jak brzmi dzwonek 16 Hz, opisałem osobno: Telefony polowe: rozmowa bez zasięgu →

Między jedną kiełbaską a drugą można było się przejechać zabytkową Nysą — furgonetką, którą starsi pamiętają z poczty, pogotowia i milicji, a młodsi znają ze zdjęć. Dla krótkofalowca to przy okazji idealny wóz na mobilną stację: dużo miejsca na sprzęt i dach, na którym aż prosi się o antenę.

Las, który słyszy się inaczej

Po ognisku ruszyliśmy ścieżką. Aleja zasypana liśćmi klonów, potem bagienne łąki i Zagożdżonka — wąska, ciemna, spokojna, odbijająca listopadowe niebo jak lustro. To najdłuższa rzeka Puszczy Kozienickiej, 42 kilometry, a rezerwat chroni źródliska, które ją zasilają.

Piotr SP5MOR wziął na siebie rolę przewodnika: na każdej kładce zatrzymywał się i prezentował ją szerokim gestem, jak eksponat. Ja na swojej zatrzymałem się z innego powodu — po raz pierwszy od rana w uszach nie było niczego poza szumem lasu. Żadnego QRM, żadnej przetwornicy. Gdyby tu postawić odbiornik KF, poziom szumu byłby marzeniem każdego, kto mieszka w bloku.

• Ścieżka — ok. 3 km, przejście 2–3 h, dostępna także dla osób z niepełnosprawnością ruchową
• Pomosty — ok. 500 m wzdłuż rzeki
• Przy źródle — pomnik przyrody: klon, który ma ok. 220 lat