Co widać na mapie
Jasne pola to obszary, nad którymi atmosfera zagina falę mocniej niż zwykle. Im jaśniej,
tym dalej sygnał potrafi pójść ponad normalny horyzont radiowy. Ciemne tło to zwykła
atmosfera — zasięg taki, jakiego się spodziewasz na co dzień.
Duct to kanał, w którym fala odbija się między warstwami i biegnie setki kilometrów
zamiast uciec w przestrzeń. Wtedy na 2 m słychać stacje, których normalnie nie ma.
Dlaczego 2 m i 70 cm to różne mapy
Sam fakt istnienia kanału nie wystarczy — musi być dostatecznie gruby w stosunku
do długości fali. Wymagana grubość rośnie z długością fali, więc 70 cm łapie się
w kanałach zbyt cienkich dla 2 m.
Dlatego bywają dni, w których 70 cm świeci, a 2 m jest spokojne. Odwrotnie — prawie nigdy.
Skąd dane
Pionowy profil atmosfery (temperatura, wilgotność, wysokość) z modelu GFS NOAA,
na sześciu poziomach ciśnienia od 1000 do 850 hPa, w siatce co 0,5° — 486 punktów
nad Polską i sąsiadami.
Z tego liczona jest refrakcyjność radiowa wg ITU-R P.453, a z niej kanały
troposferyczne. Przeliczane co trzy godziny, prognoza na dwie doby do przodu.
Czego tu nie ma
Sporadic E — zjawisko jonosferyczne, nie troposferyczne. Na 2 m pojawia się rzadko,
ale potrafi otworzyć pasmo na tysiące kilometrów. Nie da się go policzyć z danych
meteorologicznych.
Aurora i meteor scatter też rządzą się własnymi prawami. Ta mapa pokazuje
wyłącznie tropo — za to uczciwie policzone.
?
Uczciwie o ograniczeniach: model ma rozdzielczość pionową około 200 m, a realne kanały
bywają cieńsze i ostrzejsze. Mapa raczej zaniża niż zawyża — jeśli pokazuje warunki
graniczne na 2 m, w terenie może być lepiej. Traktuj ją jako wskazówkę, kiedy warto nasłuchiwać,
a nie jako wyrocznię. Najlepszym sprawdzianem pozostaje włączone radio.